Ευ-λόγος

Ένα τέταρτο αργότερα έλαβα ένα μήνυμα που έλεγε:

«Den to ennoousa etsi… Isos kalitera na meinoume filoi…»

Και ξαφνικά ένιωσα σαν ένα μαχαίρι να μου τρυπάει την καρδιά. Τόσο καιρό νόμισα πως ήταν γραφτό να είμαστε μαζί. Σαν το πεπρωμένο μας. Παρόλα αυτά, γυρνάει και μου λέει ότι είναι καλύτερο να μείνουμε φίλοι. Σιγά μη μείνουμε φίλοι! Αμέσως έκανα την Άννα block από τον θυμό μου και πέταξα το κινητό μου κάτω με δύναμη.  

Τον χτύπο αυτόν όμως τον άκουσε η μαμά μου, η οποία αμέσως έτρεξε στο δωμάτιό μου λες και είχε πιάσει φωτιά!

«Τι έγινε αγόρι μου; Τι ήταν αυτό;», φώναξε η μαμά μου κοιτώντας με με ένα περίεργο βλέμμα.

«Εε… Τίποτα, τίποτα!», απάντησα γρήγορα.

«Γιατί χτύπησες το κινητό σου στο πάτωμα; Τι έγινε; Πάλι αυτά τα βιντεοπαιχνίδια σε αγριεύουν;»

«Όχι, όχι, αφού τα έχω σβήσει όλα! Εξάλλου, τα mobile games δεν ήταν ποτέ ο τύπος μου.»

«Ε τότε τι είναι; Ελπίζω να έχεις έναν καλό λόγο…»

«Η Άννα!», την διέκοψα.

«Τι η Άννα;», η μαμά μου εξακολουθούσε να είναι θυμωμένη.

«Δεν με αγαπάει πίσω!», είπα και άρχισα να σπαράζω στα κλάματα.

Η μαμά μου αμήχανη έμεινε σιωπηλή για ένα λεπτό. Είχε μείνει παγωτό. Πρώτη φορά με έβλεπε τόσο στεναχωρημένο. Όταν ηρέμησα, της είπα όλη την ιστορία.

«Οράτιε μου, ξέρεις πόσο σε αγαπάμε όλοι μας. Για αυτό, σε παρακαλώ, μη δίνει σημασία σε τέτοια πράγματα. Σίγουρα θα υπάρχουν κι άλλες κοπέλες σαν την Άννα που θα σε αγαπάνε με όλη τους την καρδιά. Επίσης, σε ευχαριστώ που μου το είπες. Αν μου λες όλα σου τα προβλήματα, θα μπορούμε να τα αντιμετωπίζουμε μαζί.»

Ύστερα από αυτό, η μαμά μου αποχώρησε. Δεν είχε τι άλλο να πει, υποθέτω. Όλη την υπόλοιπη μέρα, ήμουν ξαπλωμένος στο κρεβάτι, κοιτώντας το ταβάνι. Η καρδιά μου είχε ραγίσει…