Ευ-λόγος

Εργασία της μαθήτριας, Σαράντου Δέσποινας, β7, 2025

Ένας σκύλος που τρεκλίζει από την πείνα, καθώς περιπλανιέται μόνος και αβοήθητος σε έναν ατέλειωτο δρόμο. Ένα άλογο που βογκά από τον πόνο και ο επαναλαμβανόμενος ήχος του μαστίγιου που τσακίζει τα πλευρά του. Η λαχανιασμένη και απελπισμένη ανάσα ενός γαϊδουριού που έχει διανύσει ατέλειωτες αποστάσεις, φορτωμένο με τα βάρη του ανθρώπου, ψάχνοντας με ελπίδα να βρει νερό, το τελευταίο στήριγμά του. Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα που επικρατεί εδώ και αιώνες στον κόσμο μας: η κακοποίηση των ζώων. Μια απάνθρωπη πράξη, που, ωστόσο, πραγματοποιείται από τον άνθρωπο αλύπητα. Είναι, όμως, ώρα να σκεφτούμε, τι πραγματικά βιώνουν αυτά τα ζώα.

            Μία από τις πιο συνηθισμένες μορφές κακοποίησης ζώων είναι τα πειραματόζωα. Αυτή η πρακτική εφαρμόζεται εδώ και πάρα πολλά χρόνια, κάτι το οποίο την έχει καταστήσει νόμιμη. Σε πολλά ερευνητικά κέντρα ή εργαστήρια χρησιμοποιούνται πειραματόζωα, όπως ποντίκια, χάμστερ, βάτραχοι και άλλα, προκειμένου να πραγματοποιηθούν επιστημονικά πειράματα πάνω τους. Τις περισσότερες φορές οι άνθρωποι δοκιμάζουν νέα φάρμακα σε αυτά τα ζώα, για να δουν αν είναι αποτελεσματικά. Αυτό επιφέρει πολλές φορές τον θάνατό τους. Είναι απογοητευτικό το ότι ο άνθρωπος είναι διατεθειμένος να θυσιάσει αθώα πλάσματα, ενώ δε διανοείται να θέσει σε κίνδυνο μια ανθρώπινη ζωή. Η υπεροψία του ανθρώπου τον ωθεί να εγκλωβίζει αγνά ζωάκια, που θεωρεί κατώτερα, σε κλουβιά, ενώ περιμένουν με φόβο τη βελόνα που θα σημάνει το τέλος τους.

            Τα ζώα συχνά χρησιμοποιούνται ως μέσο διασκέδασης στα τσίρκα. Είναι πράγματι εντυπωσιακό να βλέπει κανείς τις επιδείξεις κινήσεις που πραγματοποιούν για εμάς. Ωστόσο, έχουμε αναρωτηθεί τι έχει προηγηθεί πίσω από τη σκηνή; Τα ατελείωτα μαστιγώματα και οι διαταγές να φανούν εντυπωσιακά στα μάτια των θεατών, οι οποίοι δε λαμβάνουν υπόψη το μαρτύριο που έχουν υποστεί τα ζώα αυτά, τα οποία απλά επιζητούν την ελευθερία.

            Οι μορφές κακοποίησης των ζώων και η αγριότητα του ανθρώπου δε μπορούν να χωρέσουν σε ένα κείμενο. Ωστόσο πρέπει να σταθούμε μια στιγμή και να σκεφτούμε αν αυτά τα πλάσματα είχαν φωνή, τι θα έλεγαν. Πόσο ντροπιασμένοι θα αισθανόμασταν ως εκμεταλλευτές της ελευθερίας τους; Στο μέλλον, λοιπόν, θα πρέπει να προσπαθήσουμε με κάθε μέσο να θεραπεύσουμε την πληγή που τους έχουμε προκαλέσει και σταδιακά να ξανακερδίσουμε την εμπιστοσύνη τους, γιατί είναι τα πιο αγνά πλάσματα του πλανήτη μας και αξίζουν παραπάνω απ’ ό,τι εμείς