Ευ-λόγος

Αθήνα, 12 Δεκεμβρίου 2020

Αγαπημένη μου Βερόνικα,

Ευχαριστώ για το γράμμα σου. Με στενοχώρησε αυτό που μου έγραψες. Όμως να θυμάσαι ότι ο δρόμος για τον Παράδεισο είναι μακρύς. Σε αυτή τη ζωή θα πρέπει να περάσεις από πολλά εμπόδια για να γίνεις επιτέλους ευτυχισμένη! Καταλαβαίνω πώς νιώθεις... όμως σου υπόσχομαι ότι κάποια στιγμή δεν θα έχεις τόσο έντονα συναισθήματα γι’ αυτό το πρόβλημα με τους γείτονές σου.

Να ξέρεις, πάντως, ότι δεν είσαι μόνη σε όλο αυτό. Ήθελα εδώ και καιρό να σου πω την αλήθεια, αλλά νόμιζα ότι θα επηρέαζε την φιλία μας. Αυτό που θέλω να σου πω είναι πως, Βερόνικα, και εγώ αντιμετωπίζω τέτοια προβλήματα. Μην νομίζεις πως εγώ τα έχω όλα, πως η ζωή είναι δική μου. Είμαι ένα παιδί με κινητικές δυσκολίες. Σου είχα πει πως στο αυτοκινητικό ατύχημα δεν έπαθα τίποτα μα στην πραγματικότητα, δεν μπορώ καν να κουνηθώ. Ξέρω πώς νιώθεις, και θα περάσουμε όλες τις δυσκολίες μας μαζί.

Είμαι σίγουρη πως οι γείτονές σου θα σταματήσουν κάποια στιγμή. Συμφωνώ πως είναι δύσκολο για κάποιους να ανεχτούν το διαφορετικό. Όμως οι χειρότεροι είναι οι δήθεν διακριτικοί. Αυτοί που παριστάνουν ότι δεν ξέρουν πώς νιώθεις με τον ρατσισμό, αυτοί που δεν ξέρουν πως αντιμετωπίζεις ένα πρόβλημα.

Δεν σου γράφω παραπάνω, γιατί καταλαβαίνω πως μπορεί να θέλεις να σκεφτείς για αυτό που σου αποκάλυψα. Άλλωστε, αύριο έχω τον μεγάλο αγώνα μπάσκετ και πρέπει να κοιμηθώ νωρίς.

Χίλια γλυκά φιλάκια,

Ελένη