Ευ-λόγος

Στις μέρες μας είναι πλέον γνωστό ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτελούν ένα κομμάτι της καθημερινότητάς μας και ειδικά των εφήβων, οι οποίοι είναι αυτοί που έχουν γεννηθεί στην περίοδο με την μεγαλύτερη εξέλιξη των νέων τεχνολογιών. Καθημερινά παρατηρούμε παιδιά ηλικίας 12 με 18 ετών να ασχολούνται με αυτά, χρησιμοποιώντας τα για ένα μεγάλο διάστημα του ελεύθερου χρόνου τους. Τα θεωρούν ως έναν τρόπο ψυχαγωγίας και δραπέτευσης από τη σκληρή τους καθημερινότητα, ενώ στην πραγματικότητα, χωρίς να το αντιλαμβάνονται προκαλούν κακό στον εαυτό τους κυρίως σε ψυχολογικό επίπεδο.
Δόμνα Παρασκευοπούλου

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης θεωρούνται από τους νέους ένας τρόπος με τον οποίο μπορούν να επικοινωνήσουν με τους φίλους τους, να μοιραστούν όμορφες στιγμές, να δουν αστείες φωτογραφίες ή βίντεο και γενικότερα να έρθουν σε επαφή με άτομα από όλον τον πλανήτη. Ωστόσο, όπως ανέφερα και πριν, έχουμε τη δυνατότητα να μοιράσουμε τις όμορφες στιγμές μας, αλλά μόνο τις όμορφες, γιατί αν για παράδειγμα θελήσουμε να αναφέρουμε μία άσχημη ανάμνηση ή κάτι που μας δυσαρέστησε τότε θα δούμε δύο τύπους ανταπόκρισης από τους υποτιθέμενους φίλους μας. Η μία θα είναι να αρχίσουν να ρωτάνε τι έγινε και να νοιάζονται για εμάς και η άλλη είναι να ξεκινήσουν μία αλυσίδα άσχημων σχολίων και κριτικής, διότι πιστεύουν πως θέλουμε προσοχή, γεγονός το οποίο δεν ισχύει. Θεωρώ με τον ίδιο τρόπο που δείχνουμε τις καλές στιγμές μας έτσι πρέπει να δείχνουμε και τις άσχημες. Αντιθέτως, η άσχημη κριτική προκαλεί στους εφήβους ένα φόβο για το τι θα αναρτήσουν, με αποτέλεσμα να δείχνουν μία ψεύτικη ζωή και για την ακρίβεια αυτή που θα ήθελαν.

 Επιπλέον, είναι πλέον σύνηθες τα μέσα αυτά να παρουσιάζουν κάποια συγκεκριμένα πρότυπα ομορφιάς. Για παράδειγμα, για τα κορίτσια και για τα αγόρια έχει δημιουργηθεί η εικόνα πως αν δεν είσαι λεπτός ή έχεις παραπάνω κιλά αυτό σε καθιστά αμέσως άσχημο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, η αυτοπεποίθηση των εφήβων για την εξωτερική τους εμφάνιση να μειώνεται δραματικά. Επιπλέον, σε κάποια σχολεία έχουν σημειωθεί περιστατικά στα οποία κάποια παιδιά έχουν «αποκλειστεί» από κάποιες παρέες λόγω της εμφάνισης τους, επειδή δεν αποτελούν ένα πρότυπο ομορφιάς. Βέβαια, πρέπει να αναφέρω ότι γίνονται προσπάθειες να εξαλειφθεί το παραπάνω φαινόμενο. Έχει ξεκινήσει μια εκστρατεία ευαισθητοποίησης σχετικά με αυτό το θέμα. Δεν θα πρέπει, δηλαδή, να αποκλείονται άτομα λόγω της εμφάνισής τους.

 Επιπρόσθετα, θα ήθελα να αναφέρω πως εξαιτίας του φόβου των δυσάρεστων σχολίων για μια φωτογραφία και λόγω της στενοχώριας και της λύπης που δημιουργείται, βλέποντας τις «τέλειες» ζωές των άλλων και πόσο «τέλειοι» είναι οι άλλοι, επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό η ψυχολογία των εφήβων. Ξέρετε πόσοι έφηβοι παγκοσμίως νιώθουν άσχημα για τον εαυτό τους και για την ζωή που έχουν, διότι δεν είναι τέλειοι; Νομίζουν πώς οι μικρές ατέλειες που έχουν είναι αυτές που τους στιγματίζουν για μια ζωή, γιατί είναι αυτές που συνήθως τονίζουν οι άλλοι. Είναι πολύ εύκολο ένα άτομο που βρίσκεται ανάμεσα στην παιδική ηλικία και την ενηλικίωση να επηρεαστεί από τα αρνητικά σχόλια που διατυπώνουν οι άλλοι.

 Τέλος, θα ήθελα να αναφέρω ότι τα μέσα αυτά, αντί να είναι μόνο ένας χώρος όπου μοιράζεσαι με τους άλλους εμπειρίες και στοχασμούς, σε μεγάλο βαθμό είναι ένα χώρος με το οποίο θα δημιουργήσεις ανασφάλειες για τον εαυτό σου. Θεωρώ, πως το να βλέπεις για πολύ ώρα το πόσο τέλειοι υποτίθεται ότι είναι οι άλλοι, από την μία σου δημιουργεί μια ζήλεια, αλλά αυτή η ζήλεια μετατρέπεται σε στεναχώρια και αποθάρρυνση, η οποία μπορεί να επηρεάσει και άλλα κομμάτια της ζωής σου όπως την σχολική σου επίδοση, τις φιλίες σου και ακόμα και την σχέση σου με τα μέλη της οικογένειας. Έτσι σιγά σιγά χωρίς να το καταλαβαίνεις γίνεσαι και εσύ ένα θύμα των μέσων, όπου μπορεί να υπάρξουν δύο καταλήξεις. Η μία πλευρά είναι να αρχίσεις να παρουσιάζεις μια ψεύτικη ζωή και πόσο τέλεια είναι όλα. Η άλλη πλευρά είναι όλο αυτό να σε καταβάλει και να επηρεάσει άσχημα ψυχολογικά μέχρι και σε σημείο κατάθλιψης.

Συνεπώς, δεν πιστεύω ότι οι νέοι δεν πρέπει να χρησιμοποιούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά απλώς να περιορίσουν τον χρόνο χρήσης τους. Βέβαια, πρέπει και ορισμένοι άνθρωποι που έχουν μια άσχημη γνώμη για κάτι, να την κρατάνε καλύτερα για τον εαυτό τους και να μην την μοιράζονται με τους άλλους, αν ξέρουν ότι αυτό τους πληγώνει. Ακόμα και για αστείο να πεις κάτι προσβλητικό, μετά από λίγες φορές σταματάς να γελάς με το ίδιο επαναλαμβανόμενο αστείο. Για αυτό καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι οι έφηβοι πρέπει να προσέχουν πάρα πολύ με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να μην πέφτουν στις παγίδες των «τέλειων» και να καταλάβουν ότι κανένας μας δεν είναι τέλειος, όσο και να δείχνει το αντίθετο σε έναν εικονικό κόσμο.