Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 1942

Αγαπητό μου ημερόλογιο,

Την Παρασκευή το βράδυ διάβαζα ένα καταπληκτικό βιβλίο που μόλις μου είχε φέρει η Μιπ. Καθώς το ξεφύλλιζα, όμως, θυμήθηκα ότι η μητέρα ήθελε να καθαρίσω εγώ τις πατάτες για το βραδινό. Πήγα, λοιπόν, να ξεκινήσω τη δουλειά. Όταν τελείωσα και γύρισα στο δωμάτιο, βρήκα την Άννα να κρατά το βιβλίο μου. Το πιο εξοργιστικό παρ’ όλ’ αυτά ήταν ότι, μόλις εγώ ως νόμιμη κάτοχος της ζήτησα να μου το δώσει πίσω, εκείνη ισχυρίστηκε ότι θέλει να το κρατήσει κι άλλο!

Για φαντάσου! Φώναξα κι εγώ με τη σειρά μου τη μαμά, η οποία τη μάλωσε βεβαίως, όπως και ο μπαμπάς. Καθώς έφευγε πειραγμένη λοιπόν, σκέφτηκα: «Γιατί να φερθεί με τέτοιο τρόπο, ενώ η μητέρα και ο πατέρας είναι μπροστά;».

Η Άννα τελικά δεν φέρεται σαν μέλος της οικογένειας. Η σχέση της με τη μητέρα ιδίως είναι το λιγότερο απόμακρη και δε θυμίζει σε τίποτα σχέση μητέρας και κόρης. Οι δυο τους είναι εντελώς διαφορετικές και ποτέ δεν τα βρίσκουν μεταξύ τους. Εγώ αγαπώ τη μητέρα τόσο πολύ και νοιάζομαι για εκείνη. Η αδερφή μου από την άλλη, δεν φαίνεται να αποζητά την αγάπη της.

Από την άλλη, φέρεται τόσο αλλοιώτικα απέναντι στον πατέρα. Κάθε φορά που τον κοιτά ή τον ακούει να μιλάει, λάμπουν τα μάτια της. Όταν όμως εκείνος έρχεται περισσότερο κοντά μου και εκδηλώνει την πατρική στοργή του, το βλέμμα της Άννας γεμίζει ζήλεια και φθόνο. Μάλλον αγαπά τον πατέρα αρκετά.

Δεν δείχνει πάντως ποτέ ικανοποιημένη από τους γονείς μας και φεύγει μακριά τους κάθε μέρα όλο και πιο πολύ. Παλιότερα ήταν πιο κοντά, αλλά απ’ ότι φαίνεται τα πράγματα έχουν αλλάξει από την πλευρά της. Τι μπορώ να κάνω εγώ όμως; Αυτό είναι κάτι που πρέπει να συζητήσουν μεταξύ τους...

Δική σου,

Μαργκότ