Αγαπημένο μου ημερολόγιο

Σήμερα, για άλλη μια φορά ήταν μια ψυχικά κουραστική μέρα. Για άλλη μια φορά δημιουργήθηκε ένταση ανάμεσα σε μένα και την αδελφή μου την Άννα, η οποία κατέληξε με την Άννα να υποστηρίζει την κλασική της πια άποψη, ότι δηλαδή οι γονείς προτιμούν εμένα, ότι πάντα παίρνουν το μέρος μου και άλλα τέτοια. Καταλαβαίνω και την δική της πλευρά, αλλά κατανοώ ότι και οι γονείς κάνουν ό,τι μπορούν για να κρατήσουν ισορροπίες. Δυστυχώς όμως η Άννα έχει βάλει παρωπίδες. Δεν βλέπει παρά μόνο πώς νιώθει η ίδια. Οι γονείς προσπαθούν πολύ συχνά να της δείξουν την αγάπη και το ενδιαφέρον τους, αλλά η Άννα έχει άθελά της ανταγωνισμό με μένα και με την μαμά πολύ συχνά για την καρδιά του μπαμπά. Αυτό έχει γίνει κουραστικό για όλους, συνέχεια στεναχωριέται χωρίς λόγο και κλείνεται στον εαυτό της.

Οι γονείς μερικές φορές προσπαθούν να της δώσουν να καταλάβει ότι την αγαπούν πολύ, αλλά όταν της κάνουν μια παρατήρηση, το μόνο που βλέπει είναι ότι την αδίκησαν. Αλλά και οι γονείς έχουν τα προβλήματά τους, που είναι πολύ μεγαλύτερα από το καλόπιασμα μίας έφηβης, οπότε είναι αλήθεια ότι δεν προσέχουν πάντα να της φερθούν με το γάντι. Η Άννα πεισμώνει, δεν βάζει νερό στο κρασί της και η ιστορία επαναλαμβάνεται. Εγώ από την άλλη μεριά είμαι πιο διαλλακτική. Ξέρω λίγο περισσότερο να ακούω, δεν τσακώνομαι με τους γονείς, γι’ αυτό και τα πάω καλύτερα. Η μαμά στεναχωριέται πολύ που η Άννα την κοιτάει με ένα υποτιμητικό βλέμμα σαν να είναι κατώτερη, που δεν τη σέβεται και όλο την παρεξηγεί. Άλλα και ο μπαμπάς δεν μπορεί να μένει αμέτοχος όταν γίνεται κάτι, ούτε μπορεί να παίρνει το μέρος της για να μην την πικράνει. Θα ήταν λάθος. Έτσι, οι σχέσεις της Άννας με τους γονείς είναι συνεχώς τεταμένες, αν και με λίγη κατανόηση θα μπορούσαν να γίνουν αμέσως καλύτερες.

Δική σου,

Μαραγκότ