Αγαπητό μου ημερολόγιο και θαυμαστέ μου Αλέξη,

ο αποχωρισμός μας με τάραξε όσο δεν είχα φανταστεί ποτέ μου. Είναι μόλις εικοσιτέσσερις από τότε που μου είπες το τελευταίο αντίο. Η τελευταία αγκαλιά, το τελευταίο χαμόγελό σου έφτανε μέχρι τα αυτιά. Θα το ομολογήσω, δεν έχω ξανανιώσει ποτέ μου έτσι, σαν ο νους μου να έβγαλε φτερά και να πέταξε μακριά, σαν η ψυχή μου να έμεινε άδεια, όπως ένα κουτί σοκολατάκια που λαχταράς, σαν η καρδιά μου να έσπασε σε χίλια κομμάτια, όπως ένα ποτήρι στη μέση του ποταμού. Πού να ήξερα ότι εσύ, φίλε μου, ένας απλός, λαϊκός, εξωστρεφής, αγράμματος μα ευφυής άνθρωπος, μπορεί να με κάνει να νιώσω έτσι. Ο αυθορμητισμός σου και η φλυαρία σου στα μάτια ενός ξένου θα ήταν κάτι παράξενο, μας στα δικά μου είναι το πείσμα για τη ζωή. Όσα βιβλία κι αν έχω διαβάσει, όσα μαθήματα κι αν έχω πάρει από σοφούς, φιλοσόφους, στοχαστές, τα λόγια σου ξεχωρίζουν, σαν να τα σκάλισες μέσα μου για να μην τα ξεχάσω. Πάντοτε ένιωθα μοναδικός για το ταλέντο μου, την εξυπνάδα μου, αλλά αφού σε γνώρισα, κατάλαβα το νόημα της ελεύθερης ψυχής, την αγαλλίαση του νου και του σώματος. Ήρθε, όμως, η στιγμή που ο κάθε ένας μας έπρεπε να πάρει το δικό του μονοπάτι, να συνεχίσουμε το καθήκον μας και να αφήσουμε το παρελθόν να πλέει στο πίσω μέρος του κεφαλιού μας. Ήταν τιμή μου που μου έδωσες την ευκαιρία και σε γνώρισα.

Καλό ταξίδι

Ο παντοτινός σου φίλος

Νίκος Καζαντζάκης