Η Katherine Merseth είναι λέκτορας στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, όπου ίδρυσε το Harvard Children's Initiative, ένα πανεπιστημιακό πρόγραμμα που εστιάζει στις ανάγκες των παιδιών, καθώς και τα προγράμματα School Leadership και Teacher Education Programs στη Σχολή Εκπαίδευσης. Το έργο της επικεντρώνεται στα charter schools, στην εκπαίδευση των εκπαιδευτικών, στη διδασκαλία των μαθηματικών και στη μέθοδο διδασκαλίας με βάση την ανάλυση περιπτώσεων. 

Στον τομέα της μαθηματικής εκπαίδευσης, ήταν η κύρια ερευνήτρια του Mathematics Case Development Project, που χρηματοδοτήθηκε από το National Science Foundation (NSF) και το Massachusetts Math and Science Partnership, συνεργαζόμενη με καθηγητές μαθηματικών της μέσης εκπαίδευσης που χρησιμοποιούν περιπτώσεις βασισμένες στην τάξη. Επίσης, διετέλεσε συν-κύρια ερευνήτρια του Teacher Education Addressing Mathematics and Science in Boston and Cambridge Project.

Το βιβλίο της, Windows on Teaching Mathematics: Cases of Secondary Mathematics Classrooms (Teachers College Press), παρουσιάζει το έργο της στον τομέα της μαθηματικής εκπαίδευσης και της μεθόδου των περιπτώσεων, ενώ η συμμετοχή της ως καθηγήτριας της μεθόδου των περιπτώσεων σε σχολικούς διοικητικούς υπαλλήλους αποτυπώνεται στο βιβλίο της Cases in Educational Administration (Longman).

Σε διεθνές επίπεδο, έχει επιμεληθεί τέσσερις τόμους με περιπτώσεις σχετικά με την πρακτική στην τάξη στη Νότια Αφρική, τη Χιλή, τη Βραζιλία και έναν τόμο που θα εκδοθεί σύντομα από την Ιορδανία.

Στον τομέα των charter schools, ολοκλήρωσε μια διετή μελέτη που εξέταζε τις βέλτιστες πρακτικές σε υψηλής απόδοσης αστικά charter schools, η οποία κορυφώθηκε με το βραβευμένο βιβλίο Inside Urban Charter Schools (Harvard Education Press).

Η Merseth βραβεύτηκε με το βραβείο Harvard Initiative on Teaching and Learning (HILT) για την εξερεύνηση της χρήσης μιας νέας τεχνολογικής πλατφόρμας με σκοπό τη βελτίωση της διδασκαλίας αμφιλεγόμενων θεμάτων. Επίσης, ανακηρύχθηκε μία από τους 15 διακεκριμένους καθηγητές του Harvard και το 2018 βραβεύτηκε με το βραβείο Harvard Phi Beta Kappa για την αριστεία στη διδασκαλία. Η Merseth δίδαξε στο Πρόγραμμα Γενικής Εκπαίδευσης του Harvard College. Η Merseth εργάστηκε ως υπεύθυνη ανάπτυξης προγραμμάτων σπουδών, καθηγήτρια και διοικητική υπάλληλος σε σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Εκτός από το διδακτορικό της από το Harvard, η Merseth είναι κάτοχος πτυχίου και μεταπτυχιακού στα καθαρά μαθηματικά από το Cornell University και το Boston College αντίστοιχα, καθώς και μεταπτυχιακού στις διδακτικές μεθόδους της δευτεροβάθμιας μαθηματικής από το Harvard University.

Περίληψη Ομιλίας: 
Διδασκαλία και Μάθηση στον 21ο αιώνα: Ο Σκοπός και ο Ρόλος του Εκπαιδευτικού

Ανάμεσα στις πολλές προκλήσεις της εκπαίδευσης στον 21ο αιώνα, μια ερώτηση τίθεται συχνά, αλλά σπάνια απαντάται: «Ποιος είναι ο ρόλος του εκπαιδευτικού;». Είναι άραγε παρωχημένος ο παραδοσιακός ρόλος του εκπαιδευτικού που αποτελεί πηγή γνώσης και καθοδηγεί τον μαθητή; Καθώς η κοινωνία αλλάζει, μεταβάλλεται αντίστοιχα και ο ρόλος του εκπαιδευτικού; Θα έπρεπε να μεταβληθεί; Αν οι μαθητές μπορούν να μάθουν και να δημιουργήσουν νέα γνώση μέσω εργαλείων, όπως η Τεχνητή Νοημοσύνη, η Wikipedia, το Zoom και το YouTube, είναι ακόμη αναγκαίοι οι εκπαιδευτικοί; 

Ιστορικά, οι δάσκαλοι κατείχαν μια θέση σεβασμού και κύρους μέσα στις κοινότητες. Σε παλαιότερες εποχές, η κοινότητα συχνά τους παρείχε τροφή και στέγη. Πιο πρόσφατες έρευνες τεκμηριώνουν τη σημασία τους: «Οι εκπαιδευτικοί διαδραματίζουν τον σημαντικότερο ρόλο στην επιτυχία των μαθητών, περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο στοιχείο του εκπαιδευτικού συστήματος…οι εκπαιδευτικοί είναι οι πιο σημαντικοί. Η επίδρασή τους στις επιδόσεις των μαθητών σε τεστ ανάγνωσης και μαθηματικών εκτιμάται ότι είναι διπλάσια ή και τριπλάσια σε σχέση με οποιονδήποτε άλλον σχολικό παράγοντα, συμπεριλαμβανομένων των υπηρεσιών, των υποδομών, ή ακόμα και της ηγεσίας (Rand, 2019). 

Όμως οι καιροί έχουν αλλάξει και συνεχίζουν να αλλάζουν. Σήμερα οι εκπαιδευτικοί καλούνται να προετοιμάσουν τους μαθητές για το μέλλον. Αλλά πώς θα μοιάζει αυτό το μέλλον; Αρκεί να σκεφτεί κανείς πόσο έχει αλλάξει ο κόσμος από τότε που οι σημερινοί τελειόφοιτοι του Λυκείου ξεκίνησαν το Νηπιαγωγείο. Πώς λοιπόν μπορούν οι εκπαιδευτικοί να προετοιμάσουν τους μαθητές για τις ανάγκες της κοινωνίας και του εκπαιδευτικού της συστήματος, όπως αυτά θα έχουν διαμορφωθεί στα επόμενα δώδεκα χρόνια; 

Η σπάνια και επώδυνη εμπειρία της πανδημίας του COVID-19 μας δίδαξε πολλά: Οι μαθητές δεν επιθυμούν να πάνε στο σχολείο, το φαινόμενο των αδικαιολόγητων απουσιών αυξάνεται. Δεν είναι απαραίτητο να πηγαίνουν στο σχολείο τα παιδιά για να μάθουν. Οι εκπαιδευτικοί είναι εξουθενωμένοι και εγκαταλείπουν το επάγγελμα σε ανησυχητικά ποσοστά. Τα ποσοστά μάθησης στις Ηνωμένες Πολιτείες και άλλες αναπτυγμένες χώρες παραμένουν στάσιμα ή φθίνουν. Ίσως όμως η πιο σημαντική και ύπουλη αλλαγή είναι πως οι γονείς δεν έχουν πια ακλόνητη εμπιστοσύνη στον σκοπό της σχολικής εκπαίδευσης. 

Οι αλλαγές στην κυβερνητική πολιτική, οι αντικρουόμενες κοινωνικές απαιτήσεις, η οικονομική αβεβαιότητα και το πολιτικά ασταθές περιβάλλον όχι μόνο θέτουν προκλήσεις για τον ρόλο του εκπαιδευτικού, αλλά εγείρουν κι ένα ακόμα πιο θεμελιώδες ερώτημα για τον σκοπό των σχολείων. Η αξία της εκπαίδευσης δεν θεωρείται πια δεδομένη. Γιατί χρειαζόμαστε σχολεία; Ποιο σκοπό καλούνται να εξυπηρετήσουν; Οι Ηνωμένες Πολιτείες, για παράδειγμα, δαπανούν ετησίως πάνω από 400 δισεκατομμύρια δολάρια για τη στελέχωση και τη συντήρηση των σχολείων. Για ποιο λόγο; Μήπως έχουμε φτάσει σε μια ιστορική καμπή που η ίδια η έννοια του σχολείου είναι ξεπερασμένη; Τι μας επιφυλάσσει το μέλλον και ποιες δεξιότητες θα χρειάζονται οι εκπαιδευτικοί, τα διοικητικά στελέχη και οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής;