Η Helen Haste είναι Oμότιμη Kαθηγήτρια Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Bath του Ηνωμένου Βασιλείου και ήταν επισκέπτρια καθηγήτρια στο Harvard Graduate School of Education 2003-2018, όπου ήταν διευθύντρια του προγράμματος New Civics Early Career Scholars' Program του Harvard Graduate School of Education που χρηματοδοτήθηκε από το Spencer Foundation που υποστήριζε διδακτορικούς φοιτητές των οποίων τα ερευνητικά ενδιαφέροντα αφορούσαν την πολιτική εκπαίδευση και τη συμμετοχή των πολιτών στα κοινά. Επί πέντε δεκαετίες ασχολείται με τις ηθικές, πολιτικές και πολιτειακές πεποιθήσεις, την ταυτότητα και τη συμπεριφορά των νέων, συμπεριλαμβανομένων των εκπαιδευτικών, πολιτιστικών και κοινωνικών παραγόντων που επηρεάζουν την ανάπτυξή τους.  Έχει επίσης ασχοληθεί με τους πολιτιστικούς παράγοντες στην επιστήμη και την κοινωνία, συμπεριλαμβανομένου του τρόπου με τον οποίο οι νέοι αντιμετωπίζουν την επιστήμη και την τεχνολογία και πώς αυτό επηρεάζει τις επιλογές τους για σπουδές και σταδιοδρομία.  Ένας τομέας της προβληματικής της ήταν επίσης ο ρόλος του φύλου και της φεμινιστικής θεωρίας.  Η έρευνά της σχετικά με την πολιτική και ηθική δέσμευση και την εκπαίδευση περιλαμβάνει ερωτήματα σχετικά με την ηθική, την κοινωνική και την πολιτική κατανόηση και τη σχέση μεταξύ αξιών, ακτιβισμού και πολιτειότητας: Τι προάγει και τι εμποδίζει τη συμμετοχή των νέων στα κοινά;  Το τρέχον έργο της αφορά τις επιπτώσεις της κοινωνικής αλλαγής στην εκπαίδευση, την ηθική και τις ικανότητες.

Το έργο της βασίζεται σε μια θεωρία του πολιτισμού και του ατόμου που ασχολείται με τη γλώσσα, τη ρητορική και τη μεταφορά. Οι πηγές δεδομένων της είναι διεθνείς, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, η Κίνα, η Νότια Αφρική και η Ευρώπη.  Η Haste είναι συγγραφέας ή επιμελήτρια οκτώ βιβλίων και περισσότερων από 200 επιστημονικών εργασιών. Ήταν συνεκδότρια του περιοδικού Political Psychology (2010-2015) και πρόεδρος της Διεθνούς Εταιρείας Πολιτικής Ψυχολογίας το 2002.  Έχει διατελέσει επισκέπτης σε διάφορες διεθνείς διοργανώσεις, μεταξύ άλλων στην Κίνα.

Η Haste έχει τιμηθεί με δύο από τα βραβεία καριέρας της Διεθνούς Εταιρείας Πολιτικής Ψυχολογίας, το Βραβείο Sanford και το Βραβείο Knutson, καθώς και με το Βραβείο Kuhmerker της Ένωσης για την Ηθική Εκπαίδευση για τη δια βίου συμβολή της στον τομέα της ηθικής ανάπτυξης. Είναι μέλος της Βρετανικής Ακαδημίας Κοινωνικών Επιστημών, της Βρετανικής Ψυχολογικής Εταιρείας και της Βασιλικής Εταιρείας Τεχνών. Συνεργάζεται τακτικά με ραδιοτηλεοπτικά και δημόσια μέσα ενημέρωσης.

Περίληψη Ομιλίας:
Το μέλλον όπως είναι και όπως θα μπορούσε να είναι: ανάμεσα στην Απειλή της Αβεβαιότητας και την Ψευδαίσθηση της Βεβαιότητας 

Δεν είμαστε καλοί στο να προβλέπουμε το μέλλον, επομένως αδυνατούμε να προετοιμαστούμε σωστά για αυτό. Τα πρόσφατα παγκόσμια γεγονότα μάς έχουν αναγκάσει να αναγνωρίσουμε πόσο απόλυτα αβέβαιο είναι το μέλλον. Παράλληλα αποκάλυψαν ότι οι αποφάσεις μας συχνά δεν βασίζονται στη λογική, ενώ αποτυγχάνουμε να εκμεταλλευτούμε τις ενδείξεις που έχουμε ήδη στη διάθεσή μας.  Έφεραν στην επιφάνεια τον βαθύ μας φόβο για το άγνωστο και το αβέβαιο, που μας οδηγεί να αναζητούμε εξηγήσεις και λύσεις απλές και καθησυχαστικές, με τις θεωρίες συνωμοσίας να είναι μόνο ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Πώς δίνουμε τα απαραίτητα εφόδια στους νέους ανθρώπους – και μελλοντικούς ειδικούς – ώστε να λειτουργούν αποτελεσματικά σε έναν αβέβαιο κόσμο; Πώς μπορούμε να διαχειριστούμε την αβεβαιότητα και την ασάφεια παραγωγικά και δημιουργικά; Πώς αποφεύγουμε την παραπλάνηση από αληθοφανείς αλλά επικίνδυνα απλουστευτικές λύσεις; Στην παρουσίασή μου θα εξετάσω συγκεκριμένα παραδείγματα πρόσφατων αποτυχιών πρόβλεψης, που οφείλονται σε περιορισμένα αναλυτικά μοντέλα, γνωστικές προκαταλήψεις και διαστρεβλώσεις που εμποδίζουν την αποτελεσματική χρήση των πληροφοριών, καθώς και ηθικές ή πολιτικές αντιλήψεις που παραποιούν την κρίση μας προς όφελός τους. Στόχος μου είναι να αναδείξω πως τόσο τα καθημερινά όσο και τα επιστημονικά μοντέλα που χρησιμοποιούμε, για να χτίσουμε τις «μελλοντικές μας αφηγήσεις», προβλέψεις και προτάσεις, είναι βαθιά προβληματικά, κυρίως λόγω του συλλογικού άγχους και της τάσης αποφυγής που μας διακατέχει μπροστά στην αβεβαιότητα. Στην παρουσίασή μου, υποστηρίζω ότι η εκπαίδευση δεν θα πρέπει να περιορίζεται στη διδασκαλία τεχνικών αποφυγής λαθών στην επεξεργασία πληροφοριών. Οφείλει επίσης να καλλιεργεί την ικανότητα των ανθρώπων να διαχειρίζονται την ασάφεια και την αβεβαιότητα αντί να τρέπονται σε φυγή. Η ανάλυσή μου βασίζεται σε δεκαετίες έρευνας πάνω στα κοινωνικά κινήματα, την κοινωνική αλλαγή, την ηθική και την εκπαίδευση στην πολιτειότητα.